Elin ex li nocte del medie-estive (Raconta)

 Elin ex li nocte del medie-estive

Yo havet decidu annus quande yo perdit li via in li nocte del medie-estive. Yo esset vermen stult.

Yo visitat mi grand-matre e ella habitat in un litt village. In li village de mi grand-matre evenit un grand festa por li medie-estive. It esset li max long nocte del annu. Partú ridet homes, infantes ludet ínter li betules. Sur un scene ludet un gruppe de musica e li homes dansat. Corones ex flores ornat li capes del puellas e súper li foy on posset odorar rostat pane.

Anc yo portat un coron ex flores, queles yo hat coliet sur li prates, sur mi cap. Yo devet urinar e yo decidet ear in li forest pro que avan li mobil-closetes esset mult homes e li closetes ja esset tre sordid.

Dunc yo ineat in li forest durant li nocte. Ma mi grand-matre hat advertit me: „Resta sur li vias, Mara. Li forest es afabil, ma in li nocte del medie-estive sovente strangi coses posse evenir.“ Yo hat ridet pri to.

Yo devet ear extra li vias por urinar. Yo ne volet que alquí vell vider me e dunc yo eat profundmen in li obscur forest. Quande yo ha finit, yo devet constatar que yo ha perdit li via. Ú esset li prate del festa? Li forest aspectet nu tant diferent quam antey.

Li prate hat desaparit. Yo tornat me a levul, ma yo videt solmen betules.

Li musica del festa hat desaparit. Null rision. Null foy. Null homes. E partú árbores. Yo posset audir solmen li susurrada del vente ínter li folies.

In prim yo ne suciat pri it mult. Yo simplicmen retroeat. Adminim yo pensat to.

Ma pos quelc minutes yo atinget un litt riverette, quam yo hat nequande antey videt.

Nu mi cordie comensat palpitar plu rapidmen. Li forest esset subitmen mult plu grand, quam it esset in li pos-midí por me.

Li nocte estival esset lucid, ma ínter li betules esset long ombres. Yo timet plu e plu e sentit un crescent desperantie.

„Salute?“, yo criat in li esperantie que quicunc esset in li proximitá. Nequí respondet e yo continuat marchar tra li forest.

Subitmen yo audit un féminin voce: „Tu ha eat tro distant.“

Yo tornat me timentat. E tande yo videt la. Sur un abattet trunc sedet un puella, qui havet fórsan deci-tri o deci-quar annus. Ella portat un blanc robe e un coron ex flores. Su blond capilles extendet se til li epoles.

It semblat a me que ella hat sedet ta ja li tot témpor.

"Qui es tu?", yo respondet pos que yo hat superat li unesim choc.

"Mi nómine es Elin", ella respondet con un afabil voce.

„Esque tu habita ci?“, yo posit ja li sequent question.

Ella subridet misteriosimen e dit: "In un cert maniere, yes."

To ne esset un ver response, ma yo ne timet la malgré li seriosi situation.

"Mi nómine es Maja e yo visita mi grand-matre. Yo partiprendet in li festa del medie-estive sur li prate al márgine del forest e yo ha perdit li via in li forest", yo explicat.

"Yo save to", Elin concismen respondet.

Yo suplicat la con lácrimes in li ocules: "Esque tu posse auxiliar me e ples monstrar a me li via retro al festa".

Elin regardat a me fixmen e inclinat li cap: "Naturalmen yo auxilia te. Yo anc hat perdit li via unquande".

Li puella con li long blond capilles saltat del trunc e dit a me: "Seque me, Maja!"

Noi eat juntmen tra li forest e it semblat a me que Elin savet exactmen ad u noi devet ear. Durant que noi marchat tra li forest, yo perceptet alquó strangi. Elin nequande regardat a dextri o a levul por serchar li via. Ella nequande hesitat, benque it esset nocte.

It semblat a me que li blond puella conosset chascun árbor, chascun petre e chascun viette. E pro to yo questionat la: "Esque tu es sovente in li forest?"

Elin respondet curtmen: "Tre sovente."

"Dunc tu habita ci in li proximitá?", yo questionat.

Elin subridet denov misteriosimen e yo perceptet un splendore in su ocules: "Antey, yes".

Denov un tal bizarri response! Noi transeat un litt riverette e it sembla a me que ella quasi planeat sur li aqua e in contrarie a me, su gambes ne esset humid. Li aqua splendet argentin in li luce del nocte del medie-estive.

"Quant longmen tu ja conosse ti forest?", yo questionat.

Elin reflectet un poc e respondet denov misteriosimen: "Plu longmen quam li max mult altri homes."

"Ma to ne es possibil. Tu es ancor tam yun quam yo!", yo vocat un poc surprisat.

Elin regardat a me tristmen e dit con bass voce: "Fórsan". Por un instante yo pensat que yo videt lácrimes in su ocules.

Subitmen ella monstrat con su clar manu a un gigantesc old árbor e dit: "Esque tu vide ti old querco?"

Yo inclinat li cap.

"Quande yo esset un litt puella, ti querco esset ancor micri."

Yo ridet e dit: "In ti casu, tu vell dever haver plu quam cent annus, ma to ne es possibil, Elin!"

Ma Elin ne ridet. Ella regardat solmen al cime del querco e tacet. Yo esset plu e plu iritat pri ti strangi puella ex li forest.

Ante que yo posset replicar alquó yo audit musica in li distantie. Violines e tambures. Li festa del nocte del medie-estive!

"To es li prate del festa!", yo vocat entuasiaticmen. Yo comensat currer vers li prate. Pos quelc passus yo tornat me.

"Mult mersí, Elin! Tu ha salvat me! Lass nos juntmen festar! Ples acompaniar me!", yo vocat joyosimen.

Ma Elin hat haltat al márgine de un litt clariera. Ta ella stat in li argentin luce del nocte del medie-estive in su blanc robe e su long blond capilles movet se, benque it ne esset ventosi.

Su ocules regardat a me fixmen e su labies apertet se: "Mi via fini ci. Adeo, Maja!"

Yo volet responder alquó, ma in ti instante li bruida del festa devenit plu fort. Yo videt li vacilant luces del foy e audit li rision del homes.

Quande yo tornat me denov in li direction de Elin, ella ja ne esset plu ta.

Subitmen li clariera esset vacui.

Solmen li folies del betules movet se lentmen in li nocte.

Yo esset astonat. "Elin, ú tu es?", yo vocat, ma yo ne recivet un response. Li strangi puella hat desaparit.

Yo ne comprendet to, ma yo ne havet témpor por reflecter. Yo esset tro joyosi que yo hat retrovat li festa per li auxilie de Elin.

Pos quelc minutes yo atinget li prate.

Presc ínmediatmen mi grand-matre curret vers me.

"Maja! Finalmen!"

Ella inbrassat me fortmen. "Yo esset tant ínquiet! Yo presc volet informar li policie. Ú tu esset, mi infante?"

"In li forest", yo respondet. "Yo perdit li via. Ma ne time, grand-matre! Un puella auxiliat me."

"Un puella?"

"Yes. Su nómine es Elin."

Subitmen mi grand-matre tacet.

"Elin?", ella repetit lentmen.

"Yes. Un blond puella con un blanc robe e un coron ex flores."

Li colore desaparit ex li visage de mi grand-matre.

Ella regardat vers li obscur forest.

"To ne es possibil", ella murmurat.

"Pro quo?", yo questionat.

Ma ella ne respondet strax. "Lass nos continuar festar, Maja!" Noi festat li tot nocte e yo dormit tre tard. In ti nocte yo somniat pri me e Elin.

In li sequent matine mi grand-matre serchat in un old chest sur li mansarde. Ella monstrat a me un old fotografie.

Yo regardat li foto e sentit un frisson.

Li puella sur li image esset exactmen li sam puella quel hat auxiliat me.

Li sam blond capilles. Li sam coron ex flores. Li sam subrise.

"To es Elin!", yo vocat.

Mi grand-matre inclinat lentmen li cap.

"Ti fotografie esset fat ante plu quam cent annus."

"To ne posse esser ver.", yo criat.

"Nu tu anc save li old legende del village."

E tande ella narrat a me pri Elin.

Ante mult annus un yun puella perdit li via durant un festa del medie-estive in li forest. Li homes serchat la durant dies e semanes. Ma on nequande trovat la.

Pos to comensat li legendes. De témpor a témpor infantes, qui perdit se in li nocte del medie-estive narrat pri un blond puella, qui monstrat les li via retro al village.

Li max mult homes credet que to esset solmen un legende.

Ma yo savet it nu plu bon.

Pro que yo hat marchat juntmen con Elin e ella ha salvat me. Pos que mi grand-matre hat finit su narration, yo ancor longmen sedet tacent al table in li cocinería. Li sole del matine brilliat tra li quadres de vitre. Subitmen omnicós semblat esser tre normal. Támen yo ne posset cessar pensar pri Elin. Pri su misteriosi subrise. Pri su strangi responses, ma anc pri li tristesse in su blu ocules. Finalmen yo levat me e eat avan li porta del dom.

Li aere esset frisc e yo odorat li estive e li humid herbe. Yo regardat por un instante vers li márgine del forest, quel esset situat in li distantie ínter li agres. Tande yo perceptet alquó.

Sur li sill del porta jacet un micri coron de flores. Yo stoppat e elevat it lentmen. Li coron esset plectet ex frisc centaureas, margaritas e campanulas. It aspectet exact quam li coron, quel Elin portat in ti-ta nocte.

Li flores esset tre frisc quam alquí hat mettet it a ci solmen ante quelc minutes. Ínter li flores esset fixat un singul folie de un betul. Sur li clar superficie del folie esset scrit du paroles: "Por Maja".

Yo sentit un frigid frisson in mi dorse. Yo tornat me rapidmen e yo audit nequó. Nequí stat sur li viette. Nequí esset sur li prate. Nequí esset ye li márgine del forest.

Yo subridet lentmen. Tande yo presset li coron de flores vers me. Fórsan Elin esset solmen un legende. Fórsan ella esset un fantom. O fórsan ella es alquó totmen diferent. Yo ne savet it, ma yo savet un cose cert.

In li nocte del medie-estive yo hat inconcrat mi salvatora. E alcú inter li betules del old forest Elin gardat pri li infantes, qui hat perdit li via. E yo es cert, que yo va nequande obliviar la.